March, 2009 Archives

As the first flower of spring, the daffodil is a symbol of hope. To the American Cancer Society, it represents the hope we all share for a future where cancer is no longer a life-threatening disease. – American Cancer Society

Spring break na ni Anakis. Isang araw, kahahatid ko pa lang kay Inday and I was having my breakfast nang lumabas ng kwarto si Anakis.

“Taytay, I want to tell you something”.  Seryoso ang dating ni Anakis (syet!) Ayoko ng ganito, di pa ko handa dito.  Ang tanging kaligayahan ko na lang sa buhay ko ay mapagtapos ng pag-aaral ang anak ko. Eto na siguro yung isang bagay na kinakatukan kong magyari. I have to be strong at ako na mismo ang nag tanong.

“Tell me, anak, are you pregnant?”

Biglang humagulgol ng iyak si Anakis.  Syet uli. Tama nga siguro ang kutob ko.  ” No that’s not it…  My Mom has breast cancer.”

Naawa naman ako itsura ni Anakis.  “She’s going to have a mastectomy,” dagdag pa nito.

Sa isang parte ng aking isipan ay may nagbukas na isang puting tabing.  Isang trailer ng teleserye ang kasalukuyang pinapakita.  Doon ay napansin ko si Joel Torre na malayo ang tingin. Wala namang tinatanaw at tila ba malalim ang inisip.  Habang pinapaikot sa mukha nya ang focus ng kamera ay patanong na nagsasalita ang anouncer. (with matching music, ha.)

Dapat ka bang mahabag sa isang taong yumurak sa iyong pagkatao?

Dapat mo bang ikatuwa ang sinapit nito dahil kahit minsa’y hindi mo magawang hindi mag-isp ng masama?

Dapat mo bang isiping ito’y bunga ng isang sumpa o di kaya ay isang kaparusahan?

Dapat ka bang magpatawad kahit sa huling sandali man lamang?

Kailan Ba Dapat Maantig Ang Isang Damdamin?

daffodils-001


03252009-0121

“Like a sturdy  tree
That’s seen a thousand seasons,
I’ve to shed my leaves in winter
To grow them back in spring
To welcome life again
To welcome you ”     -Basil Valdez

Ay! Salamat at dumating din.  Bakit nga ba ang winter eh parang never ending. Anyways,  Last Sunday,  pinatakbo ko ang economiya na America.  Pinilit ako ni Inday ko na bumili ng walking shoes.  Payo ni Ate Sienna, kailangan daw eh gumastos ako para gumanda ang ecomiya. Feeling ko tuloy eh ako ang nagpabagsak ng economy.

Kanina nag walking na kami ni Inday.  Although spring na at marami nang nag blu-bloom kung anu ano at kung saan saan eh malamig pa rin.  We ended up walking in the mall.

Worried si Inday kasi nga marami nang masakit sa aking buong katawan. Baka raw di ko kayang mag-brisk walking.  Me ?  Syempre,worried din naman ako kay Inday.  Pero not  because bionic ang puso niya.  Mas worried ako kasi ang daming sales sa mall.  Baka di kayanin ni Inday lumakad ng tuloy-tuloy.  Ngek!

03252009-008

Habang binabay namin ni Anakis ang kahabaan ng Interstate 95 patungo sa Philadelphia.  Nabangit ni Anakis ang tungkol sa kanyang ina.  Isang bagay na matagal na naming di binabangit sa isa’t isa.  Di umano’y nagpapalam itong manood ng recital ni Anakis sa March 21.

Isang tanong din ang aking na-isagot, “Why all of a sudden?”   at sa loobin ko…

Why all of a sudden?  Ba’t di noong kasalukuyang namo-mobrelema tayo sa pangmatrikula mo, anak ko?

Why all of  a sudden?  Ba’t di noong halos pati refrigerator ay i-unplugged na natin para makatipid sa koryente.

Why all of a sudden?   Ba’t di noong kasalukuyang kang nanga-ngailangan ng mga gamit sa iskwela.

Why all of a sudden?  Ba’t di noong kailangan may maglaba at kailangan may mamalantsa ng isu-suot mo dahil male-late ka  na.

Why? Why? Why?  Liwayway…

Ito Na Nga Sana

March 5th, 2009 Permalink

fujifilm

Nasalubong ko ang snow storm on my way back home from Philadelphia.  I just droped my anakis to her dormitory.

Di sana ko aabutan ng bagyo but I just can’t resist passing by China Town.

Nalibang ako sa pamimili and I did not realize na grabe pala ang snow na darating.

I got home safe, Thank God! I was like a weather man that night, monitoring the snow.

Finally, Monday afternoon the snow stopped but the cold wind is still blowing. The shoveling begun.

My cabin fever was starting to kick in when all of a sudden,  In front  my window  I saw a Blue Jay.

I hope that this is a sign na patapos na ang winter.   Ito na nga sana.

IBALIK  N’YO KO SA PILIPINAS!